3.Mektup

Aynı çatı altında yaşadığımız zamanlar ben saçlarınızı okşarken uyudunuz leydim, bırakamadım dizlerimin üzerine oturduğumdan dizlerim acıyana kadar bekledim.

Sizi ziyarete geldiğimde Eliniz elimi tuttu Leydim, uyumamı istediniz lakin eliniz elimi tutarken heyecandan uyuyamadım ne zaman yatağınızda döndünüz eliniz elimi tutmayı bıraktı o zaman sakinleşip uyudum Leydim.

Fotoğrafımız var Leydim hatıralarımda olmayan ben uyurken sizin bana sarıldığınız bir fotoğrafımız.

Böyle yazdıkça sanki sizin de bana bir şeyler hissetmeniz  mümkünmüş gibi lakin aynı çatı altında olduğunuz bir arkadaşınıza da böylesiniz diyebilirim,  ve bunu düşündükçe kendimi kıskançlıktan ve umutsuzluktan alıkoymak çok zor.

Mektup yazmak  bile beni geriyor Leydim. Korkuyorum, yanlış kişilerin okumasından korkuyorum ama yazmaktan başka yol da bulamıyorum...